Mileva Simić je rođena 15. februara 1859. godine u Novom Sadu u porodičnom domu punim kulture i umetnosti — njen otac, Pavle Simić, bio je poznati akademski slikar, a majka Jelisaveta poticala je iz porodice Jovišić, čiji je pripadnik bio i gradonačelnik Novog Sada. Ove porodične veze i uticaji oblikovali su Milevin obrazovni i životni put, čineći njen dom mestom u kome se razgovaralo, čitao i prevazilazilo uobičajene granice za žene tog doba.
Početak profesionalne karijere
Još kao dete, krajem sedamdesetih godina 19. veka, Mileva je pokazivala velike školske sposobnosti. Sa samo 12 godina dobija dozvolju da se upiše u Učiteljsku školu u Somboru, iako je bila ispod minimumske uzrasne granice. Po okončanju škole sa odličnim uspehom, sa 15 godina počinje rad kao učiteljica u Više srpske devojačke škole u Novom Sadu, gde je kasnije provela više od tri decenije predavajući različite predmete: domaćinstvo, pedagogiju, ručni rad, zdravstvene osnove, crtanje, gimnastiku i nemački jezik. Neki period kasnije, radi i u Državnoj ženskoj građanskoj školi, nastavljajući istim pedagoškim zadatkom.
Književni i prevodilački rad
Pored nastave, Mileva Simić pisala je i prevodila. Autor je više pripovedaka, dečjih pozorišnih igara i drama koje su se izvodile u školama i za decu širom Vojvodine. Takođe je napisala važne udžbenike kao što su Kućarstvo i Pedagogija, koji su korišćeni u školama, i prevodila dela stranih autora na srpski jezik. Značajno je i to što je sakupljala narodne ženske pesme iz različitih krajeva Vojvodine — iz Bačke, Banata i Srema — nastojeći da očuva glasove ženskog puta porodičnog i narodnog sećanja.
Uticaj i priznanje
Za svoj dugogodišnji rad u prosveti i književnosti, Mileva Simić je dobila Orden Kralja Aleksandra I. stepeni. Novosadska, ali i šire, javnost ju je poštovala kao jednu od prvih srpskih žena koje su svojim obrazovanjem, kreativnošću i pedagoškim radom stvorile životni put koji nije bio samo ličan, već je imao značaj u oblikovanju kulture ženskog obrazovanja. U znak sećanja na nju, jedna ulica u Novom Sadu nosi njeno ime.
Završne godine i nasleđe
Mileva je proživela veći deo svog života u Novom Sadu, ostanuvši posvećena svom pozivu do kraja. Preminula je 1946. godine u svom rodnom gradu. Njeno delo ostaje kao most između vremena u kojem su žene imale malo javnog prostora i današnjice u kojoj njen rad može da bude prepoznat i vrednovan kao značajan deo kulture i obrazovanja Vojvodine.
