Milica Janković rođena je u Požarevcu 23. novembra 1881. godine u porodici uglednog trgovca Danila Jankovića. Tokom ranog detinjstva otac je pretrpeo ogromne finansijske gubitke, te se porodica Janković suočila sa borbom za egzistenciju. Nakon toga, roditelji su odlučili da se razvedu, te je Milica sa majkom, sestrama i bratom otišla u Veliku Gradišku gubeći na taj način sve kontakte sa svojim ocem. Osnovnu školu je završila u Velikom Gradištu, ali se 1892. godine preselila u Beograd kako bi upisala Višu žensku školu. U tom periodu Milica je želela da napreduje i u slikanju, te je upisala i Slikarsku školu, gde je bila učenica poznatih slikara Bete i Riste Vukanovića. Milica je uspela da završi Slikarsku školu, te je sa položenim ispitom za nastavnicu crtanja zahvaljujući tadašnjem ministru prosvete Ljubi Kovačeviću, dobila posao nastavnice crtanja u Višoj ženskoj školi u Kragujevcu.
Milica Janković Slika preuzeta sa linka: https://sr.wikipedia.org/sr-el/Милица_Јанковић
Početkom XX veka Milica je počela sa učenjem ruskog jezika kod profesora Radovana Košutića na Univerzitetu, a upravo on je uputio na prevodilački rad uočivši njen talenat. Nakon toga, odlučila je da ode u Minhen kako bi savladala veštinu slikanja kod profesora Ažebea, međutim tamo se upoznala, preko ruskih studenata, sa revolucionarnim i socijalističkim idejama čiji je postala pristalica. Nažalost, Milica je tokom 1904. godine otkrila da boluje od tuberkoloze kostiju zbog čega je ostala nepokretna i vezana za krevet skoro dvadeset godina. Milica Janković je koristila muški pseudonim L. Mihajlović te je pod tim istim, 1909. godine svoje prve pripovetke poslala tadašnjem uredniku “Srpskog književnog glasnika” Jovanu Skerliću. U to vreme su žene veoma često koristile lažna muška imena kako bi objavljivale svoja književna dela. Međutim, zahvaljujući zalaganju Jovana Skerlića Milica je dobila posao u Beogradu u Drugoj ženskoj gimnaziji.
Milica nije bila ograničena na jedan književni žanr; pisala je pripovetke, romane, knjige za decu, prozu, a njeni radovi su bili popularni i izvan granica ovih prostora, prevođeni na druge jezike. Sve što je stvarala bilo je značajno i čitano ne samo u Srbiji, nego i u Hrvatskoj i Bosni. Njena dela autentično su prikazivala život i svakodnevicu Beograda tog vremena. Ipak, i pored toga, iako su priznati kritičari tog doba, uključujući Julku Hlapec Đorđević, Kseniju Atanasijević, Paulinu Lebl Albala, Jovana Skerlića, Simu Pandurovića, Branimira Ćosića i druge, pisali o njenim knjigama, Miličina književnost bila je označena kao “proza za gospođice”. Ova oznaka znatno je umanjila njihov književni značaj, a nakon njene smrti, uprkos velikoj popularnosti tokom njenog života, njena dela su potpuno zapostavljena. Na primer, sve do 2012. godine, nijedna njena knjiga nije ponovno štampana.
Dela Milice Janković su bila među najčitanijim u prvoj polovini XX veka, a posebno se izdvajaju: zbirka pripovedaka Ispovesti (1913, drugo izdanje 1922); romani Pre sreće (1918), Kaluđer iz Rusije (1919), Plava gospođa (1924), Mutna i krvava (1932); autobiografski zapisi Među zidovima (1932). Milica Janković preminula je na lečenju u Niškoj Banji 27. jula 1939. godine.
Izvori:
http://knjizenstvo.etf.bg.ac.rs/sr/autorke/milica-jankovic
https://kakvazenska.com/milica-jankovic-knjizevnica/
https://tosamja.media/novi-sjaj-zaboravljene-knjizevnice-jedna-moguca-autobiografija/
