Isidora Žebeljan (1967–2020) ostavila je dubok trag u srpskoj i evropskoj muzici kao jedna od najznačajnijih savremenih kompozitorki. Rođena u Beogradu, svojim radom je obuhvatila čitav svet, ali je važan deo njene karijere bio vezan i za Novi Sad, gde su izvođena mnoga njena dela i gde je bila česta gošća festivala i kulturnih manifestacija.
Studirala je kompoziciju na Fakultetu muzičke umetnosti u Beogradu, a kasnije je i sama postala profesorka na istom fakultetu. Njen stil odlikovao je spoj modernih kompozicionih tehnika i dubokog uticaja srpskog i balkanskog folklora. U njenim partiturama mogli su se čuti odjeci narodnih melodija, ali uvek transformisani u savremeni muzički jezik.
Jedno od njenih najpoznatijih dela je opera „Zora D.“, koja je premijerno izvedena u Amsterdamu i donela joj svetsku afirmaciju. Pored opera, komponovala je za orkestre, kamerne ansamble, ali i za film i pozorište. Njena muzika je često opisivana kao snažna, ritmički nabijena i emocionalno direktna.
Novi Sad je bio jedan od gradova gde se njeno delo najviše negovalo. Njena muzika izvođena je na Novosadskim muzičkim svečanostima (Nomus) i drugim festivalima, a sarađivala je sa institucijama koje su gradile imidž Novog Sada kao kulturnog centra. Za mnoge mlade kompozitore i muzičare u gradu bila je inspiracija i dokaz da savremena muzika može biti i međunarodno prepoznata.
Žebeljanova je tokom života dobila brojne nagrade i priznanja, ali je najveće svedočanstvo njenog rada činjenica da se njena dela i danas izvode širom sveta. Njena smrt ostavila je prazninu, ali i uverenje da je njena muzika trajno upisana u kulturni identitet Srbije i Novog Sada.
